Μια χώρα που έχει ταυτιστεί όσο λίγες με τους αυτοκινητοδρόμους είναι σίγουρα η Γερμανία. Σε αυτήν υπάρχει μια διαδρομή που δεν έγινε ποτέ αυτό για το οποίο σχεδιάστηκε. Δεν γέμισε με αυτοκίνητα, δεν εξελίχθηκε σε βασικό οδικό άξονα και δεν μπήκε στην καθημερινότητα των οδηγών. Έμεινε πίσω ως ένα τεράστιο αποτύπωμα μιας άλλης εποχής.
Ο λόγος για την Route 46, ένα εγκαταλελειμμένο έργο μήκους περίπου 70 χιλιομέτρων, που θεωρείται το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο "ερείπιο" αυτοκινητοδρόμου στη Γερμανία. Η χάραξη εκτείνεται ανάμεσα στο Bad Hersfeld και το Wurzburg και αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ανολοκλήρωτου έργου από την περίοδο του εθνικοσοσιαλισμού.
Η Route 46 δεν σχεδιάστηκε μόνο ως δρόμος. Ήταν μέρος μιας ευρύτερης λογικής, στην οποία οι αυτοκινητόδρομοι χρησιμοποιούνταν και ως εργαλείο προπαγάνδας. Η διαδρομή δεν είχε απλώς πρακτικό ρόλο, αλλά και συμβολικό. Στόχος ήταν να παρουσιάζει στον οδηγό την "ομορφιά της γερμανικής πατρίδας", περνώντας μέσα από τοπία που λειτουργούσαν σχεδόν σαν σκηνικό. Ανάμεσά τους και τα ερείπια του κάστρου Homburg.
Το έργο ξεκίνησε το 1937, με σημαντική κινητοποίηση εργατικού δυναμικού και σύγχρονα για την εποχή μηχανήματα. Η αρχική ιδέα ήταν η δημιουργία μιας σύνδεσης βορρά–νότου μέσα από τη νότια Rhon και τον Spessart. Όμως η πορεία του έργου κόπηκε απότομα.
Στις 4 Οκτωβρίου 1939 οι εργασίες σταμάτησαν, καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε τις προτεραιότητες. Η στρατιωτικοποίηση μπήκε σε πρώτο πλάνο και ο αυτοκινητόδρομος έμεινε ημιτελής. Από εκεί και πέρα, η Route 46 δεν θα αποκτούσε ποτέ τον ρόλο για τον οποίο είχε σχεδιαστεί.
Κατά μήκος της παλιάς χάραξης σώζονται ακόμη κατασκευές που θυμίζουν την τεχνοτροπία της δεκαετίας του 1930. Θολωτές διόδοι από λαξευτή πέτρα, στόμια σηράγγων από φυσική πέτρα και επιμέρους τεχνικά έργα παραμένουν στο τοπίο. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία είναι ο ψηλός πυλώνας γέφυρας κοντά στο Sonderfeld, στον ποταμό Franconian Saale.
Μετά το 1945, η κατασκευή δεν συνεχίστηκε. Η χάραξη θεωρήθηκε μη πρακτική, καθώς σε ορισμένα σημεία ήταν στενή και με έντονες κλίσεις. Παράλληλα, οι συγκοινωνιακές ανάγκες της μεταπολεμικής Γερμανίας είχαν πλέον αλλάξει. Αντί για την Route 46, κατασκευάστηκε αργότερα η A7, που ανέλαβε τον ρόλο του βασικού άξονα βορρά–νότου μέσα από την Έσση και τη βόρεια Βαυαρία.
Από το 2003, η Route 46 προστατεύεται ως μνημείο. Θεωρείται το μεγαλύτερο συνεχώς διατηρημένο τμήμα αυτοκινητοδρομικής χάραξης στην Ευρώπη που δεν ολοκληρώθηκε και δεν παραδόθηκε ποτέ στην κυκλοφορία.
Σήμερα, ο αυτοκινητόδρομος-φάντασμα έχει σχεδόν χαθεί μέσα στη φύση. Σε αρκετά σημεία έχει μετατραπεί σε βιότοπο για ζώα και φυτά, ενώ τμήματά του χρησιμοποιούνται ως μονοπάτια για πεζοπόρους. Εκεί όπου κάποτε σχεδιαζόταν να περνούν αυτοκίνητα, σήμερα υπάρχουν ενημερωτικές πινακίδες, σιωπή και ένα κομμάτι ιστορίας που θυμίζει πως ακόμη και οι μεγαλύτερες υποδομές μπορούν να μείνουν για πάντα ανολοκλήρωτες.
Με πληροφορίες από Euronews
