Στις αρχές του χρόνου που διανύουμε, το Seat Ibiza υπέστη μιας μικρής έκτασης ανανέωση, όμως μάλλον πέρασε στα ψιλά. Με την κινητικότητα που υπάρχει στην αγορά και τις κινεζικές εταιρείες να παρουσιάζουν νέα μοντέλα με καταιγιστικούς ρυθμούς, αυτό ήταν κάτι αναμενόμενο να συμβεί.
Διαβάστε Επίσης
Όμως η αλήθεια είναι πως αυτό είναι κάτι που αδικεί το Ibiza. Και εξηγούμαι. Δεν είναι πως το για πολλά χρόνια αγαπημένο σουπερμίνι της Seat, άλλαξε τόσο ώστε να μπορεί να πλασαριστεί στις πρώτες θέσεις της αγοράς. Άλλος είναι ο λόγος.
Κάτι ψιλοαλλαγές στα φώτα, τους προφυλακτήρες, το ταμπλό, μαζί με μερικά νέα χρώματα όπως αυτό που βλέπετε στις φωτογραφίες και έχετε έτοιμα τα συστατικά ενός τυπικού facelift. Το μεγάλο θετικό του Ibiza όμως βρίσκεται αλλού και συγκεκριμένα στην αναλογικότητα.
Οθόνες με μέτρο, όχι με το μέτρο
Σε μια εποχή που η αξία ενός νέου μοντέλου μετριέται σε αριθμό οθονών και άθροισμα ιντσών, οι 8 και 8,25 ίντσες του πίνακα οργάνων και του infotainment αντίστοιχα, της βασικής έκδοσης του Ibiza, δεν έχουν μεγάλη τύχη.
Ακόμη και με την προαιρετική διαμόρφωση των 10,25 και 9,2 ιντσών του αυτοκινήτου δοκιμής, υστερεί σε σχέση με το ψηφιακό overdose που μας προσφέρουν απλόχερα τα περισσότερα αυτοκίνητα.
Κάπου εδώ είναι όμως που προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα. Πόσο ανάγκη τα έχουμε πραγματικά όλα αυτά τα εκατομμύρια pixels; Σύμφωνα με τα λεγόμενα των εταιρειών, οι Κινέζοι ενδιαφέρονται για την ψυχαγωγία και το software περισσότερο από τα δυναμικά χαρακτηριστικά ενός μοντέλου.
Δεκτό, όμως εδώ είναι Ευρώπη. Και προσωπικά, πιάνω τον εαυτό μου να βρίζει κάθε φορά που χρειάζεται να αφιερώνω χρόνο σε διάφορα μενού ενός σταθερού tablet στη μέση του ταμπλό, για μια εξαιρετικά απλή λειτουργία. Άραγε υπάρχει κάποια μελέτη που να έχει μετρήσει τον χρόνο που χάνεται άσκοπα σε μηνιαία βάση από κάτι τέτοιο;
Ξυπνάει μνήμες
Αυτό το Ibiza, τουλάχιστον για κάποιον που έχει συμπληρώσει 4-5 δεκαετίες ζωής, χτυπάει ευαίσθητες χορδές. Γιατί το πιθανότερο είναι πως έμαθε να οδηγεί σε ένα αυτοκίνητο που δεν διέφερε αρκετά από αυτό το Ibiza.
Υπό την έννοια πως είχε φυσικά κουμπιά, ελάχιστα ηλεκτρονικά βοηθήματα και χειροκίνητο κιβώτιο. Όλα τους, στοιχεία που έχουν ως αποτέλεσμα μια πολύ βαθύτερη και πιο ουσιαστική σύνδεση μεταξύ αυτοκινήτου και οδηγού.
Ναι, είναι παράξενη η αίσθηση που είχα για το διάστημα που βρέθηκα στη θέση οδήγησης του Ibiza. Γιατί διαπίστωσα πως δεν είχε κανένα νόημα να κρίνω την αίσθηση ή την ακρίβεια του χειροκίνητου κιβωτίου. Επειδή εν προκειμένω, το πιο σημαντικό είναι πως υπήρχε.
Ούτε τους 115 ίππους του 1.000άρη 3κύλινδρου κινητήρα, γιατί όταν ένα αυτοκίνητο καταφέρνει να σου μεταδώσει μια σπορτίφ αύρα, το απόλυτο νούμερο της ισχύος περνά σε δεύτερη μοίρα. Έχω βρεθεί σε δεκάδες αυτοκίνητα με πολλαπλάσιους ίππους, που σε ιντριγκάρουν πολύ λιγότερο να κινηθείς γρήγορα απ' ότι το συγκεκριμένο Ibiza.
Πες μου κι άλλα
Η οθόνη πολυμέσων; Είναι μια χαρά και από τη στιγμή που μπορείς να συνδέσεις ασύρματα το κινητό σου, δεν έχεις λόγο να προτιμήσεις κάνενα άλλο περιβάλλον περισσότερο από εκείνο των CarPlay και Android Auto.
Ένα από τα ελάχιστα στοιχεία εξοπλισμού των σύγχρονων μοντέλων που θεωρώ σημαντικό, είναι η ασύρματη φόρτιση. Το Ibiza την έχει και είμαι happy με αυτό.
Το χρώμα του χρήματος
Σε ενδιαφέρει να μάθεις αν είναι οικονομικό; Προφανώς σε ενδιαφέρει. Η απάντηση είναι "όχι όσο ένα full υβριδικό", αλλά η κατανάλωσή του είναι απόλυτα αξιοπρεπής, καθώς δεν θα ξεπεράσει εύκολα τα 6 λ/100 χλμ.
Η εικόνα του πίνακα οργάνων έχει τη διάταξη των Cupra, το τιμόνι το ίδιο και η συνολική αίσθηση που αποκομίζεις, είναι ενός αυτοκινήτου που το "φοράς".
Σε αυτό βοηθάνε τόσο οι περιορισμένες διαστάσεις του, όσο και τα τύπου μπάκετ καθίσματα. Αν είσαι από εκείνους που ακόμη ενδιαφέρονται για την οδήγηση και πιστεύεις πως μπορεί να υπάρξει διαδραστικότητα μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, τότε το Ibiza αξίζει την προσοχή σου.
Η πιο όμορφα διακοσμημένη έκδοση FR της δοκιμής, θα σε οδηγήσει στη σφαίρα των 20.000 ευρώ. Μόνο μην το επιλέξεις με το συγκεκριμένο χρώμα επενδύσεων στο εσωτερικό. Μπορεί να είναι φωτεινό, αλλά λερώνεται εύκολα.
