Πέτυχαμε αυτό το ασύλληπτο και άκρως απολαυστικό video στο FB. Τι βλέπουμε; Ένα Le Mans αυτοκίνητο της δεκαετίας του 1980 και πηγαίνει σχεδόν με 400 km/h. Αμέσως θυμηθήκαμε το αυτοκίνητο που έγραψε ιστορία στο Le Mans και αυτό το video έρχεται πολύ κοντά σε αυτό που πέτυχε το θρυλικό πια WM P88.
Στις 11 Ιουνίου 1988, στη μεγάλη ευθεία των Hunaudières του Le Mans, ο Γάλλος Roger Dorchy πάτησε το γκάζι της WM P88 και πέρασε από το σημείο μέτρησης με 407 km/h.
Η επίσημη τιμή που καταγράφηκε και έμεινε στην ιστορία ήταν 405 km/h (252 mph). Μέχρι σήμερα, κανένα άλλο αυτοκίνητο δεν έχει σημειώσει μεγαλύτερη επίσημη ταχύτητα στο Circuit de la Sarthe.
Πώς ξεκίνησαν όλα
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το Le Mans ήταν πεδίο μάχης για τεράστιους κατασκευαστές. Porsche, Jaguar και Mercedes έριχναν τεράστια ποσά στην Group C, με εργοστασιακές ομάδες, εκατοντάδες ανθρώπους και τεχνολογία που έμοιαζε να έρχεται από άλλη εποχή.
Ανάμεσα στα μνεγαθήρια είχε δημιουργηθεί μια ομάδα από δύο ανθρώπους της Peugeot, τον Gérard Welter και τον Michel Meunier (WM), οι οποίοι ήθελαν να αγωνιστούν στο Le Mans χωρίς να διαθέτουν ούτε κατά διάνοια τους πόρους των μεγάλων εργοστασιακών ομάδων.
Η ομάδα λειτουργούσε σε μεγάλο βαθμό με ανθρώπους που δούλευαν εθελοντικά, στον ελεύθερο χρόνο ή στις διακοπές τους. Το αυτοκίνητο κατασκευαζόταν σε ένα μικρό εργαστήριο.
Και ενώ οι μεγάλοι κατασκευαστές προσπαθούσαν να κερδίσουν το Le Mans, η WM αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο: Να φτάσει τα 400 km/h. Το ονόμασαν Project 400 και όλο το παιχνίδι ήταν στην αεροδυναμική. Εύλογα η WM δεν ενδιαφερόταν τόσο για την παραγωγή τεράστιας κάθετης δύναμης. Ήθελε το αντίθετο: όσο το δυνατόν λιγότερη αντίσταση.
Το αυτοκίνητο των 407 km/h
Το αμάξωμα της P87, από την οποία προέκυψε η P88, σχεδιάστηκε με βασική προτεραιότητα το χαμηλό drag. Το αμάξωμα έγινε φαρδύτερο ώστε να καλύπτει όσο περισσότερο γινόταν τους τροχούς, ενώ το πάτωμα και τα αεροδυναμικά κανάλια σχεδιάστηκαν ώστε να διατηρούν την αντίσταση σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο. Ο συντελεστής οπισθέλκουσας ήταν περίπου 0,25-0,26. Ακόμη και το σύστημα ψύξης ήταν σχεδιασμένο με εμμονή στην αποδοτικότητα της ροής του αέρα.
Η εμμονή τους είχε νόημα. Στα 400 km/h μπορεί να το ψάχνεις το αυτοκίνητο γιατί η απογείωση δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο -κυρίως στο Le Mans.
Το 1987, η P87 μεταφέρθηκε σε ένα ολοκαίνουργιο τμήμα αυτοκινητοδρόμου στη Γαλλία, πριν ανοίξει στην κυκλοφορία. Ο François Migault μπήκε στο αυτοκίνητο για ένα αρχικό πέρασμα που υποτίθεται ότι ήταν απλώς δοκιμαστικό. Στο πρώτο του πέρασμα το ραντάρ έδειξε 416 km/h.
Στο Le Mans, όμως, η κατάσταση ήταν πιο δύσκολη. Η P87 αντιμετώπισε προβλήματα με τον κινητήρα και τελικά εγκατέλειψε. Η WM είχε αποδείξει ότι το αυτοκίνητο μπορούσε να κινηθεί σε αυτές τις ταχύτητες, αλλά δεν είχε ακόμη αποδείξει ότι μπορούσε να το κάνει εκεί που πραγματικά μετρούσε.
Tο 1988 η WM επέστρεψε με δύο αυτοκίνητα του Project 400. Η P88 είχε βελτιώσεις στο πλαίσιο, στις αναρτήσεις και στην αεροδυναμική, ενώ ο V6 κινητήρας PRV των περίπου 3,0 λίτρων, με δύο turbo, μπορούσε να ξεπεράσει τους 900 ίππους όταν δούλευε με πλήρη πίεση υπερπλήρωσης.
Όμως δεν ήταν και ό,τι πιο αξιόπιστο κυκλοφορούσε. Στον αγώνα πέρασε περίπου τρεις και μισή ώρες στα pits αντιμετωπίζοντας προβλήματα με τη διαχείριση του κινητήρα και το αμάξωμα. Όταν τελικά επέστρεψε στην πίστα, η ομάδα είχε μία τελευταία ευκαιρία.
Ο μηχανικός Vincent Soulignac έδωσε εντολή στον Dorchy να αυξήσει την πίεση των turbo κατά 100 millibar. Και τότε η WM αποφάσισε να δει τι πραγματικά μπορούσε να κάνει. 397 km/h, 398 km/h… και μετά 405 km/h. Ο Dorchy έκανε μερικούς ακόμη γύρους. Το ραντάρ άρχισε να καταγράφει 400, 407 km/h. Το αυτοκίνητο είχε σπάσει το φράγμα των 400 km/h.
Στην πραγματικότητα, η καλύτερη καταγεγραμμένη επίδοση του Dorchy ήταν 407 km/h. Όμως η Peugeot και η WM αποφάσισαν να δηλώσουν 405 km/h, επειδή το 1988 ήταν η χρονιά που παρουσιαζόταν η νέα Peugeot 405. Ένα ρεκόρ στα 405 km/h ήταν, προφανώς, πολύ καλό marketing. Έτσι γεννήθηκε ένα ιστορικό ρεκόρ.
Ο Soulignac υποστήριξε αργότερα ότι σε δοκιμές με μακρύτερες σχέσεις μετάδοσης η P88 πιθανότατα είχε ξεπεράσει τα 410 km/h, αλλά το σύστημα μέτρησης δεν το κατέγραψε. Η ομάδα υπολόγιζε την πραγματική ταχύτητα από τις στροφές του κινητήρα και τις σχέσεις του κιβωτίου.
Γιατί κανείς δεν το έχει ξεπεράσει;
Εδώ υπάρχει ένα "μυστικό". Το 1990, το Le Mans απέκτησε δύο chicanes στη μεγάλη ευθεία των Hunaudières. Ο λόγος ήταν προφανής: τα αυτοκίνητα είχαν αρχίσει να πλησιάζουν ταχύτητες που δημιουργούσαν ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο κινδύνου. Έτσι, το ρεκόρ της P88 ουσιαστικά είναι αδύνατον να σπάσει.
Τα σημερινά αγωνιστικά αυτοκίνητα είναι αναμφισβήτητα ταχύτερα σε πολλές άλλες παραμέτρους. Έχουν απείρως καλύτερη αεροδυναμική, ελαστικά, φρένα, ηλεκτρονικά και υβριδικά συστήματα. Όμως δεν μπορούν να κάνουν αυτό που έκανε η WM: να πάρουν μια ατελείωτη, ουσιαστικά ευθεία λωρίδα ασφάλτου και να την αντιμετωπίσουν σαν διάδρομο απογείωσης.
Τα σύγχρονα αυτοκίνητα του Le Mans σπάνια πλησιάζουν 330-40 km/h στις σημερινές συνθήκες και κάπως έτσι μια μικρή ομάδα θα έχει για πάντα δικό της ένα ξεχωριστό ρεκόρ.
