Υπήρχε μια εποχή που ο Max Verstappen κέρδιζε τόσο συχνά, που είχαμε αρχίσει να θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε Κυριακή θα τελειώνει με τον Ολλανδό μπροστά και τους υπόλοιπους να προσπαθούν απλώς να εξηγήσουν γιατί δεν μπορούσαν να τον ακολουθήσουν. Και τότε, ξαφνικά, η F1 ξαναέγινε F1.
Οι νίκες σταμάτησαν να έρχονται με τη συχνότητα πολυβόλου, η Red Bull δεν μοιάζει πια με διαστημόπλοιο που ξέφυγε κατά λάθος από κάποιο στρατιωτικό πρόγραμμα της NASA και ο Verstappen βρέθηκε για πρώτη φορά μετά από χρόνια να χρειάζεται να παλέψει πραγματικά. Ξέρετε κάτι; Ίσως τώρα να είναι καλύτερος από ποτέ.
Γιατί υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να οδηγείς το ταχύτερο μονοθέσιο και στο να είσαι ο καλύτερος οδηγός. Το πρώτο απαιτεί ταλέντο. Το δεύτερο απαιτεί κάτι σχεδόν παράλογο: να συνεχίζεις να βρίσκεις χρόνο εκεί που δεν υπάρχει, να σώζεις καταστάσεις που κανονικά τελειώνουν σε μπαριέρες και να δείχνεις ότι η ταχύτητα δεν είναι προϊόν αυτοκινήτου αλλά εγκεφάλου. Αυτό ακριβώς κάνει ο Verstappen αυτήν την περίοδο.
Διαβάστε Επίσης
Πώς αντιδράς στην ήττα
Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι δεν κερδίζει κάθε εβδομάδα. Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος που αντιδρά όταν δεν κερδίζει. Δεν υπάρχει δράμα, δεν υπάρχουν δικαιολογίες, δεν υπάρχουν πολιτικά παιχνίδια. Δεν θα τον δεις να μιλά για "κακή τύχη" επί μισή ώρα ή να αφήνει υπονοούμενα για την ομάδα. Αντίθετα, μοιάζει σχεδόν απελευθερωμένος. Σαν κάποιος που απολαμβάνει περισσότερο τη μάχη από την κυριαρχία. Ίσως αυτό να είναι το στοιχείο που τελικά τον ξεχωρίζει από όλους.
Ο Verstappen δεν αγαπά απλώς την F1
Αγαπά τους αγώνες. Όλους τους αγώνες. Με τρόπο σχεδόν εμμονικό. Τη στιγμή που άλλοι οδηγοί εκμεταλλεύονται το κενό ανάμεσα στα Grand Prix για διακοπές, φωτογραφήσεις ή χορηγικά events, ο Verstappen πηγαίνει και τρέχει με GT3. Κάνει sim racing μέχρι τα ξημερώματα. Εμφανίζεται σε endurance events σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Δεν το κάνει για marketing. Δεν το κάνει για εικόνα. Το κάνει γιατί προφανώς δεν ξέρει να λειτουργεί αλλιώς.
Το καλύτερο παράδειγμα είναι το 24ωρο του Nürburgring. Ένας αγώνας που για χρόνια αποτελούσε σχεδόν αποκλειστικά υπόθεση hardcore petrolheads και κατασκευαστών. Και ξαφνικά, η παρουσία του Verstappen μετατρέπει το event σε φαινόμενο. Εισιτήρια εξαφανίζονται, το ενδιαφέρον εκτοξεύεται και χιλιάδες φίλοι του motorsport θέλουν απλώς να δουν τον Max να οδηγεί οτιδήποτε έχει τέσσερις ρόδες και αγωνιστικά slick.
Αυτό δεν το κάνει ένας απλός πρωταθλητής. Αυτό το κάνει ένας άνθρωπος που έχει ξεπεράσει τα όρια της Formula 1 και έχει γίνει motorsport icon.
Max Σώσε μας-το video
Oι αριθμοί δεν μπορούν ποτέ να εξηγήσουν: το πόσο εξωφρενικά καλός είναι στο να σώζει αυτοκίνητα που κανονικά έχουν ήδη χαθεί. Υπάρχουν στιγμές όπου η φυσική φαίνεται να λέει "τέρμα, εδώ γυρίζεις", και ο Verstappen καπώς το πιάνει ξανά σαν να παίζει video game με απενεργοποιημένους τους νόμους πρόσφυσης.
Στη Formula 1 αυτά τα στιγμιότυπα είναι εξαιρετικά σπάνια. Οι σημερινοί οδηγοί είναι απίστευτα ακριβείς, αλλά το όριο είναι τόσο λεπτό που όταν το ξεπεράσεις συνήθως τελείωσε. Γι’ αυτό και τα μεγάλα "saves" μένουν στην ιστορία. Ο Ayrton Senna έκανε ένα από τα πιο διάσημα όλων των εποχών και ουσιαστικά έγινε μυθολογία. Ο Verstappen έχει ήδη μια συλλογή από τέτοιες στιγμές.
Και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό κομμάτι: δεν οδηγεί σαν υπολογιστής. Οδηγεί σαν κάποιος που νιώθει το αυτοκίνητο με τρόπο σχεδόν αφύσικο.
Σε μια εποχή που η Formula 1 έχει γίνει πιο corporate, πιο αποστειρωμένη και πιο ελεγχόμενη, ο Verstappen θυμίζει κάτι από παλιούς οδηγούς. Κάτι από την εποχή που οι κορυφαίοι έτρεχαν παντού, οδηγούσαν τα πάντα και δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για το αν αυτό "ταιριάζει στο brand τους".
Είναι ήδη θρύλος
Οι περισσότεροι μεγάλοι οδηγοί έγιναν legends επειδή κέρδιζαν. Ο Verstappen μάλλον γίνεται legend επειδή δείχνει ότι θα οδηγούσε ακόμη κι αν δεν υπήρχαν τίτλοι, χρήματα ή κάμερες. Ότι πίσω από τον τετράκις παγκόσμιο πρωταθλητή υπάρχει απλώς ένας άνθρωπος που λατρεύει να πηγαίνει γρήγορα.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πιο επικίνδυνο συμπέρασμα απ’ όλα: ίσως τελικά να βλέπουμε τον καλύτερο οδηγό που πέρασε ποτέ από τη Formula 1. Όχι μόνο επειδή είναι ταχύς. Αλλά επειδή, σε μια εποχή υπερ-επαγγελματιών, παραμένει αυθεντικός racer.
