Δεν υπάρχει περίπτωση να μην νιώθουμε συμπόνια γι' αυτούς που καίνε 5 λίτρα βενζίνης γιατί δεν βρίσκουν να παρκάρουν κάπου κοντά στο σπίτι τους. Σε πολλές περιοχές της Αθήνας το πρόβλημα της στάθμευσης έχει ξεφύγει τελείως και για την πλειόνοτητα όσων ψάχνουν θέση μέχρι να σβήσει ο ήλιος είναι λόγος άγχους -και δη στο κλείσιμο της μέρας που είσαι "πτώμα".
Όμως αυτές τις μέρες που αρκετός κόσμος έχει ήδη ξεκινήσει τις διακοπές του είναι κάπως καλύτερα. Βρίσκεις να παρκάρεις κοντά ή μπροστά στο σπίτι σου και αυτό για κάποιους είναι ένα σοκ. Όπως για τον γνωστό σκηνοθέτη Ανδρέα Λουκάκο, που βρήκε θέση στάθμευσης στην πόρτα του, στο Παγκράτι!
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος πάντα κάνει ενδιαφέροντα ποστ και αυτό που ανέβασε για το παρκάρισμα είναι κάτι παραπάνω από διασκεδαστικό/χιουμοριστικό καθώς είναι πολύ εύστοχο για την ανθρώπινη ψυχολογία σε σχέση με την βολή και την άνεση.
Διαβάστε την ανάρτηση ως έχει:
"Γυριζω προχτες απο διακοπες, αφηνω τους φιλους που ημασταν μαζι σπιτια τους και παω κι εγω προς το σπιτι μου. Φτανω παγκρατι, ψαχνω να παρκαρω και τι βλεπω; Τρεις θεσεις στο προηγουμενο στενο, πεντε στον καθετο πριν το σπιτι και δυο (!!) ακριβως κατω απο το σπιτι.
Ενστικτωδως παω να φυγω να ψαξω να παρκαρω σε καποιον διπλανο δημο οπως κανουμε συνηθως, να κανω τον γυρο του θανατου για καμια ωρα μεχρι να βρω μια θεση σε αποσταση σχεδον μεταναστευσης. Δεν φευγω τελικα, μεσα σε απολυτη συγχυση το παρκαρω κατω απο το σπιτι, κατεβαινω και νιωθω ενα τιποτα, ενα κακομαθημενο παιδακι που του τα εχουν ολα ετοιμα.
Εμεις μαθαμε αλλιως ρε, να θελουμε να κλαψουμε πανω στο τιμονι αλλα να κρατιομαστε γιατι ειμαστε ηρωες, να παρκαρουμε μετα απο τρια τεταρτα και οταν βγαινουμε απο το αμαξι να ακουγεται επικη μουσικη, να βλεπουμε τη μια και μοναδικη θεση ολοκληρου του τετραγωνικου χιλιομετρου να την πιανει ο ακριβως μπροστα μας και να ανακαλυπτουμε νεες βρισιες και ηχους μισους που δεν ξεραμε οτι μπορουμε να βγαλουμε.
Για εμας το παρκινγκ ειναι μερος του ποιοι ειμαστε, ειναι μια καθημερινη μαχη που μας βγαζει δυνατοτερους, δεν ειναι μια απλη διαδικασια, ειναι mes que un parking. Σαν να πηγαινει ο Αχιλλεας στου διαολου τη μανα για να κανει πολεμο στην Τροια και με το που φτανει να του λενε οι Τρωες ‘παραδινομαστε, παρ’την ωραια Ελενη, εχουμε και καποια θεματακια μαζι της τωρα με την ταινια και δεν χρειαζεται να τσακωθουμε για αυτην’. Ε δεν ειναι ωραια ετσι. Γυριστε πισω, δεν ηταν ετσι παλια το Παγκρατι μας".
