Το 1970 ο κόσμος είχε δύο εμμονές: το διάστημα και την ταχύτητα. Ο άνθρωπος είχε μόλις πατήσει στο φεγγάρι, τα sci-fi εξώφυλλα πουλούσαν σαν τρελά και οι αυτοκινητοβιομηχανίες πίστευαν ότι το μέλλον θα έχει φτερά και ήχους που θυμίζουν απογείωση. Και τότε η Mazda παρασυρμένη από το πνεύμα της εποχής παρουσίασε το RX 500.
Όχι, δεν ήταν απλώς ένα concept. Ήταν μια δήλωση ότι οι Ιάπωνες δεν θα μείνουν κολλημένοι στη λογική των μικρών, συνετών αυτοκινήτων πόλης. Ήταν η εποχή που η Mazda είχε ερωτευτεί τον περιστροφικό κινητήρα Wankel -και η ιαπωνική φίρμα όταν ερωτεύεται, δεν κάνει μισές δουλειές.
Το RX-500 παρουσιάστηκε στην Tokyo Motor Show του 1970 και έμοιαζε σαν να είχε σταλεί πίσω στον χρόνο από το 2050. Χαμηλό, εξωφρενικά φαρδύ, με σφηνοειδές σχήμα που θα έκανε ακόμη και κάποια ιταλικά εξωτικά supercars να νιώθουν ανασφάλεια. Το ύψος του ήταν περίπου όσο ένα καλό τραπεζάκι σαλονιού.
Διαβάστε Επίσης
Και μετά είναι οι πόρτες. Όχι απλές, βαρετές πόρτες. Η οροφή και οι πλαϊνές επιφάνειες άνοιγαν μαζί προς τα εμπρός, σαν να αποκαλύπτεται πιλοτήριο μαχητικού. Μπαίνεις μέσα και ξαφνικά νιώθεις ότι χρειάζεσαι κράνος, checklist και επικοινωνία με τον πύργο ελέγχου.
Στην καρδιά του βρισκόταν ένας Wankel κινητήρας με δύο ρότορες τοποθετημένος στο κέντρο. Η Mazda δεν ανακοίνωσε ποτέ επίσημα ισχύ -ήταν και πρωτότυπο- αλλά οι εκτιμήσεις μιλούν για περίπου 250 ίππους. Το 1970. Σε αυτοκίνητο που ζύγιζε κοντά στα 850 κιλά. Κάνε τα μαθηματικά και μετά σκέψου τι θα σήμαινε αυτό σε μια εποχή που τα περισσότερα οικογενειακά μετά βίας έφταναν τα 100 άλογα.
Το RX-500 δεν ήταν απλώς γρήγορο στη θεωρία. Ήταν και τεχνολογικά μπροστά. Διέθετε ένα σύστημα πίσω φώτων που άλλαζε χρώμα ανάλογα με την κατάσταση: πράσινο για κανονική πορεία, κίτρινο για επιβράδυνση, κόκκινο για φρενάρισμα. Μια τρομερή ιδέα για ενημέρωση αυτών που θα το ακολουθούσαν.
Το εσωτερικό; Τίποτα το ιδιαίτερο. Σχεδόν από ένα φυσιολογικό αυτοκίνητο και καμία σχέση με κάποιο φουτουριστικό χάος από κουμπιά που πιθανόν να περίμενες.
Πάντως η Mazda το έκανε αυτό σε μια εποχή που η εταιρεία δεν ήταν ακόμη ο παγκόσμιος παίκτης που γνωρίζουμε σήμερα. Το RX 500 ήταν η απόδειξη ότι η Mazda δεν έβλεπε τον περιστροφικό κινητήρα απλώς ως τεχνολογικό πείραμα, αλλά ως φιλοσοφία. Ήθελε να δείξει ότι μπορεί να φτιάξει κάτι που να στέκεται απέναντι στα ευρωπαϊκά supercars -έστω και αν αυτό έμενε για πάντα concept.
Δεν μπήκε ποτέ στην παραγωγή. Προφανώς. Ήταν πολύ ακραίο, πολύ τολμηρό και μάλλον πολύ ακριβό για να γίνει πραγματικότητα. Αλλά αυτό δεν ήταν το ζητούμενο. Το RX 500 δεν δημιουργήθηκε για να γεμίσει εκθέσεις. Δημιουργήθηκε για να γεμίσει φαντασία. Και το έκανε.
Ακόμα και σήμερα μοιάζει ακόμη φουτουριστικό και όχι "χαριτωμένα ρετρό". Πραγματικά φουτουριστικό. Σαν να σχεδιάστηκε από κάποιον που πίστευε ακράδαντα ότι το 2000 όλοι θα κυκλοφορούμε με στολές αστροναύτη.
Είχε σιλουέτα ξεκάθαρα Shooting Brake ή breadvan όπως έλεγαν στην Ferrari και είχε σχεδιαστεί για να εξερευνήσει τη σταθερότητα και την ασφάλεια σε υψηλές ταχύτητες. Α, και μην σας μπερδεύουν τα πολλά χρώματα. Μόνο ένα φτιάχτηκε αλλά αρχικά ήταν λαχανί, μετά βάφτηκε κίτρινο και για την έκθεση του Τόκιο και τελικά ασημί.
Και ας μην ξεχνάμε ότι έγινε ακόμα πιο διάσημο ως δημοφιλές μοντέλο Matchbox ενώ έχει εμφανιστεί και σε βιντεοπαιχνίδια όπως το Gran Turismo.
Σήμερα ζει μια ήρεμη ζωή, πλήρως αναπαλαιώμενο και εκτίθεται μόνιμα στο Μουσείο Μεταφορών Numaji στο Χιροσίμα.
Σε κάθε περίπτωση το RX 500 είναι υπενθύμιση μιας εποχής όπου οι αυτοκινητοβιομηχανίες τολμούσαν. Που έφτιαχναν πράγματα όχι επειδή το ζητούσε το Excel, αλλά επειδή το ζητούσε η καρδιά. Και στην περίπτωση της Mazda, επειδή το ζητούσε ένας περιστροφικός κινητήρας που ούρλιαζε διαφορετικά από οτιδήποτε άλλο στον δρόμο.
Δεν ήταν απλώς ένα concept. Ήταν μια στιγμή τρέλας -από τις καλές. Από αυτές που κάνουν την αυτοκίνηση συναρπαστική. Και ναι, αν το έβλεπες σήμερα σε φανάρι, πιθανότατα θα πίστευες ότι άνοιξε λάθος σκουλικότρυπα και εσύ ετοιμάζεσαι για άλμα σε άλλο ηλιακό σύστημα.
