Αν κάποιος σου έλεγε ότι ένας εφευρέτης-ερασιτέχνης κατάφερε να κατασκευάσει, μέσα στο γκαράζ του, το ταχύτερο τηλεκατευθυνόμενο αυτοκίνητο στον κόσμο, μάλλον θα του έλεγες να κόψει "σκληρά".
Πλέον δίπλα στα μεγάλα ονόματα των βρετανικών ρεκόρ ταχύτητας στην ξηρά -Campbell, Segrave, Cobb, Noble και Green- μπορεί πλέον να προστεθεί και το όνομα Wallis. Ο Stephen Wallis, σχεδιαστής, κατασκευαστής και οδηγός του ταχύτερου τηλεκατευθυνόμενου αυτοκινήτου που έχει υπάρξει ποτέ.
Στο εργαστήριό του, ανάμεσα σε mountain bikes, τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα και αεροπλάνα, παλιές ηλεκτρικές συσκευές και εργαλεία, εξηγεί πώς η αναβίωση ενός παιδικού χόμπι τον οδήγησε στη δημιουργία ενός αυτοκινήτου που μπορεί να κινηθεί με ταχύτητα αντίστοιχη μιας McLaren F1.
"Όταν ήμουν παιδί, ήμουν τρελαμένος με τα τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα. Ποτέ δεν είχα κάποιο Tamiya. Είχα ένα Mardave Mini και αργότερα ένα Schumacher Cougar Club 10, με το οποίο οδηγούσα στον δρόμο έξω από το σπίτι των γονιών μου, μέχρι που τους έπεισα να με πηγαίνουν σε αγώνες. Το έκανα αυτό για περίπου τέσσερα χρόνια -έχω ακόμη μερικά τρόπαια εκεί πέρα. Κοίτα, καλοκαίρι του 1997, πρώτη θέση στην κατηγορία πισωκίνητων!"
"Οι αγώνες με τηλεκατευθυνόμενα με βοήθησαν να ασχοληθώ με τη μηχανολογία και τελικά να ακολουθήσω μια καριέρα που σχετίζεται με τις μηχανές."
Σήμερα, ο Stephen εργάζεται ως επικεφαλής μηχανολόγος μηχανικός στη Royal Enfield, έναν από τους πιο ιστορικούς κατασκευαστές μοτοσυκλετών.
Όταν ξεκίνησε τις σπουδές του στη μηχανολογία, οι μοτοσυκλέτες έγιναν η μεγάλη του αγάπη και οι αγώνες τηλεκατευθυνόμενων πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, καθώς οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας πήραν προτεραιότητα. Ωστόσο, δεκαετίες αργότερα, μια τυχαία ανακάλυψη τον έβαλε στον δρόμο προς ένα Ρεκόρ Γκίνες.
"Εμπνεύστηκα από ένα τηλεκατευθυνόμενο αυτοκίνητο που είχα δει στο YouTube και λεγόταν Mammoth. Ήταν εντυπωσιακό, αλλά καθόλου ανθεκτικό. Χαλούσε πολύ εύκολα επειδή χρησιμοποιούσε συμβατική ανάρτηση RC με έναν κινητήρα από drone προσαρμοσμένο πάνω της. Σκέφτηκα ότι μπορούσα να το κάνω καλύτερα. Έτσι ξεκίνησα με ένα υπολογιστικό φύλλο Excel και λίγους μαθηματικούς υπολογισμούς, για να δω αν ο κινητήρας θα περιστρεφόταν στις σωστές στροφές και ποια διάμετρος τροχού θα ήταν ιδανική."
Παρότι ο σχεδιασμός απαιτούσε πολύ σκέψη, η βασική ιδέα πίσω από το δημιούργημα του Stephen είναι εντυπωσιακά απλή. Ξέρετε εκείνα τα αγωνιστικά drones που χρησιμοποιούν έναν πανίσχυρο ηλεκτροκινητήρα για κάθε έλικα; Τι θα γινόταν αν αυτοί οι κινητήρες χρησιμοποιούνταν για να κινούν ανεξάρτητα τους τέσσερις τροχούς ενός αυτοκινήτου;
Η λογική είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη του Rimac Nevera αξίας περίπου 2 εκατομμυρίων λιρών, μόνο που εδώ το αυτοκίνητο έχει μέγεθος πατινιού.
Ο Stephen υπολογίζει ότι, μαζί με τις μπαταρίες αξίας περίπου 440 ευρώ ευρώ, το συνολικό κόστος του αυτοκινήτου -μεγάλο μέρος του οποίου είναι κατασκευασμένο με τρισδιάστατη εκτύπωση και κατεργασία CNC, ενώ αρκετά ανθρακονημάτινα εξαρτήματα προήλθαν από φίλους -φτάνει περίπου τα 2.330 ευρώ.
"Οι αγώνες με τηλεκατευθυνόμενα με έκαναν να ασχοληθώ με τη μηχανολογία και να ακολουθήσω επαγγελματική πορεία γύρω από τις μηχανές."
Ο Stephen κατασκεύασε αρχικά ένα μικρότερο πρωτότυπο για να αποδείξει ότι η ιδέα λειτουργεί και ξεπέρασε εύκολα τον στόχο των 200 km/h.
"Στο μεγαλύτερο αυτοκίνητο του ρεκόρ, κάθε τροχός διέθετε έναν ηλεκτροκινητήρα ισχύος 5 kW, δηλαδή περίπου επτά ίππων. Συνολικά μιλάμε για περίπου 28 ίππους, αλλά στην προσπάθεια για το ρεκόρ χρησιμοποίησα περίπου 25 ίππους. Αν αξιοποιήσω όλη την ισχύ, απλώς διαλύει τα ελαστικά."
Και κάπου εκεί γίνεται σαφές ότι η διαχείριση των ελαστικών είναι ο σημαντικότερος περιοριστικός παράγοντας στην προσπάθεια για ακραίες ταχύτητες σε τόσο μικρή κλίμακα. Τα ειδικά ελαστικά από συμπαγές αφρώδες καουτσούκ καταστρέφονται μετά από μία μόνο προσπάθεια, έχοντας υποστεί ασύλληπτες δυνάμεις καθώς περιστρέφονται με 23.000 σ.α.λ., δηλαδή περίπου 380 περιστροφές το δευτερόλεπτο.
Έτσι ο Stephen ανέβασε επίπεδο την έρευνα και εξέλιξή του. Όπως η Bugatti και η NASA, κατασκεύασε το δικό του πάγκο δοκιμών ελαστικών υψηλής ταχύτητας, ο οποίος μπορεί να προσομοιώσει ταχύτητες έως και 418 km/h με διαφορετικά φορτία, ώστε να γνωρίζει ακριβώς πόσο μπορεί να αντέξει το δημιούργημά του στη μέγιστη ταχύτητα πριν εκτραπεί και καταλήξει να σκορπίσει κομμάτια στο σοβατεπί.
Όλες οι μηχανολογικές προκλήσεις που συναντά κανείς στα πραγματικά αυτοκίνητα ρεκόρ ταχύτητας υπάρχουν και εδώ. Ρωτάω τον Stephen αν η απευθείας μετάδοση της κίνησης είναι καλύτερη από ένα κιβώτιο ταχυτήτων.
"Η απουσία κιβωτίου έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Υπάρχουν λιγότερα πράγματα που μπορούν να χαλάσουν, αλλά από την άλλη δεν έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις σχέσεις μετάδοσης. Το μόνο που μπορείς να μεταβάλεις είναι η διάμετρος των τροχών και η τάση λειτουργίας".
Είναι επικίνδυνο αυτό; "Για να φτάσω στις πραγματικά υψηλές ταχύτητες, χρησιμοποιώ πολύ υψηλές τάσεις για δεδομένα τηλεκατευθυνόμενου αυτοκινήτου. Συνήθως μια μπαταρία 12 στοιχείων με περίπου 50 Volt θεωρείται το ανώτατο όριο. Εγώ χρησιμοποιώ 18 στοιχεία, δηλαδή περίπου 75 Volt, τάση αντίστοιχη με εκείνη μιας μικρής ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας".
Φυσικά, τίποτα δεν κύλησε χωρίς προβλήματα."Την πρώτη φορά που έβγαλα το μεγάλο αυτοκίνητο, το οποίο ονόμασα The Beast, όλα πήγαν χάλια. Έκαψα δύο κινητήρες ακόμη και σε χαμηλή ταχύτητα, επειδή τους έστειλα πολύ ρεύμα. Υπερθερμάνθηκαν και τελικά έβαλαν φωτιά στο αυτοκίνητο."
Το αμάξωμα, τυπωμένο σε 3D εκτυπωτή, εξακολουθεί να φέρει τα σημάδια της φωτιάς."Είχα μόνο έναν εφεδρικό κινητήρα. Έτσι βρήκα κάποιον στο eBay που πουλούσε σύρμα περιέλιξης και ξανατύλιξα μόνος μου το μοτέρ."
Η μεγάλη στιγμή
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2025, το The Beast έφτασε στη μεγάλη στιγμή. Η προσπάθεια πραγματοποιήθηκε σε επίσημη ημέρα δοκιμών της Radio Operated Scale Speed Association (ROSSA), στο αεροδρόμιο Llanbedr στη βόρεια Ουαλία.
Ο Stephen εξηγεί πώς οδηγείται ένας πύραυλος εδάφους όταν ο οδηγός δεν κάθεται μέσα στο όχημα. "Δεν είναι όπως στα ρεκόρ ταχύτητας ξηράς, όπου βρίσκεσαι μέσα στο αυτοκίνητο και έχεις διάδρομο επιτάχυνσης 16 χιλιομέτρων. Εδώ μπορείς να κινηθείς μόνο όσο μακριά μπορείς να βλέπεις. Ευτυχώς η όρασή μου είναι καλή και έβλεπα μέχρι το τέλος του διαδρόμου, οπότε μπορούσα να φτάσω μέχρι την τσιμεντένια επιφάνεια στο τέλος του. Αυτό μου έδινε περίπου 900 έως 1.000 μέτρα διαθέσιμης διαδρομής."
Από τις προηγούμενες δοκιμές γνώριζε ότι το αυτοκίνητο παρέμενε σταθερό ακόμη και με πλευρικούς ανέμους -φυσικά είχε προηγηθεί προσομοίωση του αμαξώματος σε εικονική αεροδυναμική σήραγγα CFD- όμως η πραγματική οδήγηση εξακολουθούσε να απαιτεί υψηλό επίπεδο δεξιοτήτων.
"Η γωνία διεύθυνσης είναι μόλις οκτώ μοίρες και χρησιμοποιεί αυτό που λέμε "expo". Δηλαδή, όταν μετακινείς τον μοχλό του πομπού, το πρώτο μέρος της διαδρομής του στρίβει ελάχιστα τους τροχούς. Ξεκινάς οδηγώντας το αυτοκίνητο μακριά σου με χαμηλή ταχύτητα και, όταν φτάσεις στο σημείο εκκίνησης, πρέπει να κάνεις αναστροφή 180 μοιρών. Πρέπει να υπάρχει αρκετή γωνία διεύθυνσης ώστε να ολοκληρωθεί αυτή η στροφή."
Στην πρώτη δοκιμαστική προσπάθεια, το The Beast ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ τηλεκατευθυνόμενου αυτοκινήτου με 351 km/h. Στη συνέχεια, με έναν ελαφρύ ούριο άνεμο, πέτυχε επίσημα και πιστοποιημένα 377,73 km/h.
Αυτός είναι ο αριθμός που αναγράφεται στο πιστοποιητικό των Guinness World Records, αρκετός για να ικανοποιήσει σχεδόν οποιονδήποτε. Όχι όμως τον Stephen.
"Η επόμενη φάση ονομάζεται Project 250", λέει χαμογελώντας. "Υπάρχει τρομερό πνεύμα συναδελφικότητας στην κοινότητα των τηλεκατευθυνόμενων αυτοκινήτων. Υπάρχουν μερικοί τύποι στην Αμερική που κυνηγούν το ρεκόρ, αλλά είμαστε όλοι φίλοι."
Για να παρακολουθήσετε τις περιπέτειες του Stephen με τα τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα, επισκεφθείτε το κανάλι του στο YouTube Steve Eng.