Ο Ρόμες Ρανγκανάθαν δεν θεωρεί τον εαυτό του petrolhead. "Όχι, δεν νομίζω ότι είμαι petrolhead", λέει στο TopGear.com. "Έβαζα τα αυτοκίνητα ως προτεραιότητα; Όχι, όχι μέχρι αργότερα, όταν σιγά σιγά άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο μαζί τους."
"Πέρασα από το να βλέπω τα αυτοκίνητα ως κάτι καθαρά λειτουργικό, στο να τα βλέπω ως κάτι που μπορείς πραγματικά να απολαύσεις", προσθέτει. Και πράγματι, πλέον έχει κάτι που μπορεί να απολαύσει ιδιαίτερα.
Από την απόκτηση διπλώματος...
Γιατί το πώς έφτασε εκεί έχει εξίσου μεγάλη σημασία. Ο πολυβραβευμένος κωμικός, παρουσιαστής, ραδιοφωνικός παραγωγός, συγγραφέας, ηθοποιός, οδηγός στην πίστα του Top Gear και γενικά ευγενικός άνθρωπος, αρχίζε να σοβαρεύει όταν τίθεται το μεγάλο ερώτημα: πέρασε τις εξετάσεις οδήγησης με την πρώτη;
"Όχι. Είχα μια αρκετά τραυματική εμπειρία", λέει, μετά από μια παύση.
"Στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο τραυματική. Υπερβάλω λίγο. Αυτό που έγινε είναι ότι έκανα μαθήματα οδήγησης στα 17 και απέτυχα στις εξετάσεις με έναν ντροπιαστικό τρόπο. Στην ουσία έκανα λάθος με το που ξεκίνησα από τη θέση στάθμευσης στην αρχή της εξέτασης. Και μετά για το υπόλοιπο της διαδρομής, απλώς συνέχισαν από ευγένεια. Με τρόμαξε τόσο πολύ που δεν ξαναδοκίμασα για πέντε-έξι χρόνια".
Τελικά πέρασε με τη δεύτερη φορά και, έχοντας πλέον την ελευθερία που επιθυμούσε, αγόρασε με 3.500 λίρες ένα Honda Civic του 1997. Καλή επιλογή. Αν και δεν είχε χρήματα για βελτιώσεις, και όσα μπορούσε να κάνει σήμερα τα θεωρεί λίγο ντροπιαστικά.
"Στα όνειρά μου θα τύλιγα το αυτοκίνητο με φώτα LED. Τελικά αγόρασα έναν μικρό μπλε φακό που συνδεόταν στον αναπτήρα και έδινε μια αύρα στο αυτοκίνητο. Φαινόταν πολύ ωραίο, μέχρι να δεις από πού προερχόταν το φως", λέει γελώντας.
...στο Crawley ακούγοντας hip hop
Παρότι με το Civic δεν είχε προβλήματα, τι να πάθει άλλωστε ένα Honda της δεκαετίας του '90, υπήρχε κάτι πιο βαθιά προβληματικό, όπως ανακάλυψε σύντομα.
"Ακούω πολύ hip hop, και οι φαν του UK hip hop που μεγάλωσαν στην εποχή μου, ξέρουν τον πόνο του να παίζεις μουσική φτιαγμένη για πολύ καλύτερο αυτοκίνητο και ηχοσύστημα, σε μια άλλη πόλη", λέει γελώντας. "Να ακούς Dre και Snoop μέσα σε ένα Civic στο Crawley, δεν είναι το πιο κατάλληλο. Αλλά είναι κάτι που έκανα συχνά στα νιάτα μου".
Στη συνέχεια πέρασε από πολλά μεταχειρισμένα αυτοκίνητα, καθώς ήταν "άφραγκος για πολύ καιρό", μετά σε ένα Ford Focus που αγαπούσε αλλά το ταλαιπώρησε κάνοντας μεγάλες αποστάσεις για παραστάσεις, έπειτα σε ένα πολύ παλιό Volvo και στη συνέχεια, με τρόμο όπως λέει, σε ένα Opel Meriva.
"Είχα πέσει στην παγίδα", παραδέχεται. "Είχα υποθέσει ότι όταν γίνεις πατέρας και έχεις οικογένεια, δεν απολαμβάνεις πια την οδήγηση". Γι' αυτό και πήρε το Meriva. "Έκανε τη δουλειά, αλλά δεν μου άρεσε ούτε η εμφάνιση ούτε η οδήγηση".
Στη συνέχεια απέκτησε το πρώτο του Volvo XC90, το οποίο "το διέλυσε" από τη χρήση της οικογένειας. Σκέφτηκε και ένα Land Rover Discovery, αλλά δεν τον "κέρδισε". Επέστρεψε σε ένα ακόμη XC90 που αγαπούν πολύ ως οικογένεια. "Αυτό είναι το αυτοκίνητο των Ranganathan. Το οδηγώ εγώ και η Leesa. Είναι σαν μέλος της οικογένειας".
Παράλληλα, πήρε και κάτι για τον εαυτό του: "Αγόρασα ένα Mini John Cooper Works γιατί κάποιος μου είπε και είναι ντροπιαστικό να το λέω σε δημοσιογράφο του Top Gear, ότι είναι σαν να είσαι στο Mario Kart".
Στη συνέχεια μπήκε πιο σοβαρά στο παιχνίδι. "Αυτό έγινε όταν ήμουν στο Top Gear. Έκανα το A League Of Their Own με τον Freddie Flintoff και μου είπε ότι είναι ωραίο να έχεις καλό αυτοκίνητο. Έτσι δοκίμασα McLaren, Porsche 911, Bentley και κατέληξα στην Aston Martin Vantage. Είναι συναρπαστική στην οδήγηση αλλά δεν δείχνει υπερβολική", λέει.
Δεν είναι τύπος που την κρατά καλυμμένη ή την προστατεύει. "Την χρησιμοποιώ συνέχεια", λέει.
"Η τεχνητή νοημοσύνη θα πάρει το τιμόνι"
Δεν είναι επίσης από αυτούς που οδηγούν επιθετικά. "Είμαι χαλαρός οδηγός", λέει. "Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έχασα την ψυχραιμία μου".
Ωστόσο, παραδέχεται ότι ενοχλείται όταν οδηγεί η σύζυγός του, η οποία αντιδρά έντονα απέναντι σε άλλους οδηγούς. "Της λέω πως εκείνο που δεν καταλαβαίνει, είναι πως αν κάποιος κατέβει και έρθει προς το αυτοκίνητο, θα πρέπει εγώ να υπερασπιστώ την τιμή της και δεν το θέλω καθόλου".
Τι γίνεται όμως αν οδηγεί ένας υπολογιστής; Τα αυτόνομα αυτοκίνητα έρχονται, άλλωστε.
Σε ό,τι αφορά τα αυτόνομα αυτοκίνητα, είναι επιφυλακτικός. "Πριν από μερικούς μήνες ήμουν για γυρίσματα στο Νάσβιλ και μπήκαμε σε ένα αυτόνομο ταξί. Ήταν πολύ καλό, δούλεψε μια χαρά. Αλλά σε κάνει λίγο νευρικό. Και το πρόβλημα είναι ότι έχω δει ταινίες για την τεχνητή νοημοσύνη, όπως το I, Robot."
"Χρησιμοποιώ την τεχνητή νοημοσύνη για να κάνω ερωτήσεις και είναι σαν να έχεις έναν απίστευτο "γλείφτη" στο κινητό σου. Κάνει ό,τι του ζητήσεις και δεν χρειάζεται καν να είσαι ευγενικός. Και στο μυαλό μου σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα εκνευριστεί με αυτό."
"Σκέφτομαι επίσης τις φορές που επέστρεφα από εμφανίσεις στις 2 τα ξημερώματα και ήμουν εξαντλημένος. Η κόπωση του οδηγού υποτιμάται. Υπάρχουν λοιπόν προφανή πλεονεκτήματα, αλλά πιστεύω ότι κάποτε θα έρθει η στιγμή που θα βρισκόμαστε μέσα στα αυτοκίνητά μας και θα πρέπει να αποδεχτούμε τους ρομποτικούς μας 'άρχοντες' και απλώς να τους αφήνουμε να μας πηγαίνουν όπου έχουν αποφασίσει", αναφέρει.
Όπως, για παράδειγμα, "στο επόμενο ορυχείο".
Το όνειρο ενός DeLorean
Ενοχλείται επίσης από την υπερβολική τεχνολογία στα σύγχρονα αυτοκίνητα. "Λυπάμαι τους ανθρώπους που οδηγούν για χρόνια ένα αυτοκίνητο και μετά λένε "ας πάρουμε ένα καινούργιο", και ξαφνικά μοιάζει με τον Ιππότη της Ασφάλτου ή κάτι τέτοιο και δεν έχουν ιδέα πώς να χρησιμοποιήσουν τίποτα από αυτά".
"Κάποιες φορές μπαίνεις σε ένα αυτοκίνητο και όλα φαίνονται αρκετά διαισθητικά, άλλες φορές όμως λες 'τι, πρέπει να φυσήξω τρεις φορές την οθόνη για να ενεργοποιηθεί;'".
Από τα αυτοκίνητα που θέλει στο μέλλον, αναφέρει ένα Ford Capri, όπως αυτό που είχε ο πατέρας του, και ένα DeLorean. Παρότι αναγνωρίζει ότι δεν είναι ιδιαίτερα αξιόπιστο, λέει πως είναι καθαρά συναισθηματική επιλογή λόγω του Back to the Future.
"Ξέρω ότι είναι σκουπίδι", λέει. "Αλλά είναι το όνειρο. Κάθε τόσο ψάχνω ένα καλό στο διαδίκτυο". Και καταλήγει χαμογελώντας: "Βλέπω την αμφιβολία στο πρόσωπό σου. Όταν πάρω ένα πραγματικά καλό, θα σε πάω μια βόλτα και θέλω να πεις 'έκανα λάθος'".
